Εισαγωγή: Στην παρούσα μελέτη συγκρίθηκαν ο χρόνος άσκησης με υψηλή κατανάλωση οξυγόνου και η μεταβολή της οξυγόνωσης του έξω πλατύ μυός μεταξύ της συνεχόμενης και της διαλειμματικής μεθόδου προπόνησης, με και χωρίς εξίσωση ως προς το επίπεδο κόπωσης του ασκούμενου. Μέθοδος: Έξι άτομα (19,8 ± 2 ετών) εκτέλεσαν ένα πρωτόκολλο αερόβιας άσκησης με τη συνεχόμενη μέθοδο (ένταση στο -2,5% της κρίσιμης ταχύτητας) και ένα με τη διαλειμματική μέθοδο (ένταση στο 90% της μέγιστης αερόβιας ταχύτητας, διάρκεια επαναλήψεων 1/2 του χρόνου αντοχής στο 90% της ΜΑΤ και διάλειμμα 2/3 του χρόνου των επαναλήψεων). Το συνεχόμενο πρωτόκολλο σταματούσε όταν ο ασκούμενος δήλωνε στην υποκειμενική κλίμακα αντίληψης της κόπωσης (ΥΑΚ) τον αριθμό 17, ενώ το διαλειμματικό με την εξάντληση του ασκούμενου. Υπολογίστηκαν ο χρόνος άσκησης με κατανάλωση οξυγόνου >80, 90 και 95% της VO2max και με επίπεδα οξυγόνωσης και αποδέσμευσης οξυγόνου στο μυ >70, 80 και 90% του μέγιστου (μέθοδος εγγύς υπέρυθρης φασματοσκοπίας), έως ότου οι ασκούμενοι δηλώσουν ΥΑΚ 17 και στα δύο πρωτόκολλα, και έως την εξάντληση στο διαλειμματικό πρωτόκολλο. Αποτελέσματα: Η ανάλυση με τη χρήση του t-test για ζευγαρωτές παρατηρήσεις έδειξε πως ο χρόνος άσκησης με κατανάλωση οξυγόνου >80% της VO2max και με αποδέσμευση οξυγόνου >70 και 80% του μέγιστου ήταν περισσότερος στο συνεχόμενο σε σύγκριση με το διαλειμματικό πρωτόκολλο (p<0,05), όταν τα δύο πρωτόκολλα ήταν εξισωμένα ως προς το επίπεδο κόπωσης (ΥΑΚ 17) αλλά όχι ως προς το χρόνο άσκησης. Όταν το διαλειμματικό πρωτόκολλο εκτελέστηκε έως την εξάντληση, ο συνολικός χρόνος άσκησης δεν διέφερε μεταξύ των πρωτοκόλλων (p>0,05), ο χρόνος άσκησης με κατανάλωση οξυγόνου >90 και 95% της VO2max ήταν περισσότερος με το διαλειμματικό πρωτόκολλο (p<0,01) και ο χρόνος άσκησης με αποδέσμευση οξυγόνου >80% του μέγιστου περισσότερος στο συνεχόμενο πρωτόκολλο (p=0,07). Συζήτηση: Η συνεχόμενη μέθοδος υπερτερεί έναντι της διαλειμματικής για την επίτευξη χρόνου άσκησης με κατανάλωση οξυγόνου >80% της VO2max και αποδέσμευση οξυγόνου >70 και 80% του μέγιστου όταν η άσκηση εκτελείται έως υπομέγιστα επίπεδα κόπωσης (ΥΑΚ 17). Ωστόσο, για την επίτευξη υψηλού χρόνου άσκησης με κατανάλωση οξυγόνου >90 και 95% της VO2max φαίνεται να χρειάζεται υψηλή ένταση και να είναι προτιμότερη η διαλειμματική μέθοδος ή/και μεγαλύτερη έως μέγιστη επιβάρυνση του ασκούμενου.