Σκοπός της μελέτης ήταν να εξεταστεί η συσχέτιση του χρόνου αντοχής σε διάφορα επίπεδα, υψηλής έντασης αερόβιας άσκησης (90, 100 και 110% της μέγιστης αερόβιας ταχύτητας) με παραμέτρους της αερόβιας (μέγιστη αερόβια ταχύτητα, ‘κατώφλι’ γαλακτικού και κρίσιμη ταχύτητα) και αναερόβιας ικανότητας. Έντεκα αθλούμενοι (ηλικίας 21,5 ± 3,2 ετών) εκτέλεσαν στον εργοδιάδρομο μια μέγιστη δοκιμασία με προοδευτικά αυξανόμενη ταχύτητα για τη μέτρηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO2max), της μέγιστης αερόβιας ταχύτητας (ΜΑΤ) και τον προσδιορισμό της εκθετικής σχέσης μεταξύ της συγκέντρωσης γαλακτικού και της ταχύτητας τρεξίματος. Η ταχύτητα που αντιστοιχεί στο σημείο έναρξης της αύξησης του γαλακτικού (‘κατώφλι’ γαλακτικού 1, ΓΚ1) και το σημείο απότομης αύξηση του γαλακτικού (‘κατώφλι γαλακτικού 2, ΓΚ2) στο αίμα ορίστηκαν ως τα σημεία όπου το γαλακτικό παρουσίασε αύξηση κατά 0,3 και 1,5 mmol/L από τις αρχικές τιμές, αντίστοιχα και εκφράστηκαν ως ποσοστό της ΜΑΤ. Βάση της γραμμικής σχέση μεταξύ της ταχύτητας και του αντίστροφου του χρόνου αντοχής (ΧΑ) σε εντάσεις 90 (ΧΑ90), 100 (ΧΑ100) και 110% (ΧΑ110) της ΜΑΤ υπολογίστηκε η κρίσιμη ταχύτητα (ΚΤ) και η ικανότητα αναερόβιου έργου (ΙΑΕ). Ο ΧΑ90 είχε υψηλή συσχέτιση με τη MAT (r=0,60) και την ΚΤ (r=0,65), μέτρια με το ΓΚ1 (r=0,36), και χαμηλή με το ΓΚ2 (r=0,27), την ΙΑΕ (r=0,19) και την VO2max (r=0,21). Ο ΧΑ100 είχε υψηλή συσχέτιση με τη ΜΑΤ (r=0,50) και την ΙΑΕ (r=0,59), χαμηλή με την ΚΤ (r=0,26) και πολύ χαμηλή με το ΓΚ1 (r=0,01), το ΓΚ2 (r=-0,07) και τη VO2max (r=-0,05). Ο ΧΑ110 είχε πολύ υψηλή συσχέτιση (r=0,90) με την ΙΑΕ, μέτρια συσχέτιση με την ΜΑΤ (r=0,39), το ΓΚ1 (r=-0,42), το ΓΚ2 (r=-0,38) και την ΚΤ (r=0,35), και πολύ χαμηλή με τη VO2max (r=-0,03). Η ανάλυση πολλαπλής παλινδρόμησης με διαδοχική προσθήκη μεταβλητών έδειξε ότι ο συνδυασμός μεταβλητών που προβλέπουν καλύτερα τους χρόνους αντοχής είναι κατά σειρά βαρύτητας, για το ΧΑ90: η ΚΤ και η ΙΑΕ, για το ΧΑ100: η ΙΑΕ, η ΚΤ και η ΜΑΤ, και για το ΧΑ110: η ΙΑΕ, το ΓΚ2, η VO2max και η ΜΑΤ. Τα παραπάνω δείχνουν ότι σε εντάσεις γύρω από την περιοχή της VO2max, ο χρόνος αντοχής καθορίζεται τόσο από την αερόβια όσο και από την αναερόβια ικανότητα. Ωστόσο, σε υπομέγιστες εντάσεις (90% της ΜΑΤ) η δυνατότητα διατήρησης σταθερής κατανάλωσης οξυγόνου και αερόβιας λειτουργίας, όπως αυτή εκφράζεται με την κρίσιμη ταχύτητα, αποτελεί βασικό προγνωστικό παράγοντα της επίδοσης. Σε εντάσεις κοντά και υψηλότερα από αυτή της VO2max, η αναερόβια ικανότητα αποτελεί ισχυρό προγνωστικό παράγοντα της ικανότητας αντοχής.