Εισαγωγή: Σκοπός της εργασίας ήταν να εξεταστεί η συσχέτιση του ρυθμού μεταβολής του επιπέδου οξυγόνωσης του έξω πλατύ μυ με τη διάρκεια άσκησης κατά το τρέξιμο με ένταση που αντιστοιχεί στην κρίσιμη ταχύτητα (ΚΤ), στο +5% της κρίσιμης ταχύτητας (+5%ΚΤ) και στο -5% της κρίσιμης ταχύτητας (-5%ΚΤ). Μέθοδος: Το δείγμα αποτέλεσαν 11 άνδρες [ηλικία: 23,1±6,6 χρόνων, VO2max: 52,1±5,5 ml/kg/min, Μέγιστη αερόβια ταχύτητα (ΜΑΤ): 14,8±1,3 km/h], οι οποίοι έτρεξαν σε διάδρομο με ένταση στην ΚΤ (79,5±6,2% της ΜΑΤ) καθώς και στο -5%ΚΤ (75,6±5,9% της ΜΑΤ) και στο +5%ΚΤ (83,5±6,5% της ΜΑΤ) μέχρι εξάντλησης. Κατά τη διάρκεια των δοκιμασιών μετρήθηκε η μεταβολή του επιπέδου οξυγόνωσης του έξω πλατύ μυ μέσω της μέτρησης της μεταβολής της οξυαιμοσφαιρίνης (O2Hb), της δεοξυαιμοσφαιρίνης (HHb), της διαφοράς αιμοσφαιρίνης (Hbdiff) και της ολικής αιμοσφαιρίνης (tHb) με τη μέθοδο της εγγύς υπέρυθρης φασματοσκοπίας (NIRS), και ο χρόνος άσκησης στην κάθε συνθήκη. Ο ρυθμός μεταβολής των παραμέτρων του NIRS εκφράστηκε ως ποσοστό μεταβολής (με βάση το εύρος τιμών σε διαδικασία βαθμονόμησης) ανά δευτερόλεπτο άσκησης (%/sec). Αποτελέσματα: Με ανάλυση παλινδρόμησης βρέθηκε ο χρόνος εξάντλησης στο +5%ΚΤ παρουσιάζει υψηλή συσχέτιση με το ρυθμό μεταβολής της O2Hb (r= -0,71, p< 0,05) και μέτρια συσχέτιση με την Hbdiff (r= -0,56, p< 0,05). Επίσης, ο χρόνος εξάντλησης στην ΚΤ παρουσιάζει υψηλή συσχέτιση με το ρυθμό μεταβολής της O2Hb (r= -0,76, p< 0,05) και μέτρια συσχέτιση με τις tHb (r= -0,66, p< 0,05) και Hbdiff (r= -0,61, p< 0,05). Ο χρόνος εξάντλησης στο – 5%ΚΤ παρουσιάζει χαμηλή συσχέτιση (r= 0,04–0,17, p> 0,05) με τις παραμέτρους μέτρησης του επιπέδου οξυγόνωσης του μυός. Συζήτηση–Συμπεράσματα: Σε εντάσεις αερόβιας άσκησης υψηλότερης της κρίσιμης ταχύτητας δεν παρατηρείται σταθερή λειτουργική κατάσταση του οργανισμού και υπάρχει συνεχής μεταβολή των φυσιολογικών παραμέτρων κατά τη διάρκεια της άσκησης. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι σε αυτές τις εντάσεις άσκησης (ΚΤ και +5%ΚΤ), μεγαλύτερο χρόνο έως την εξάντληση επέτυχαν τα άτομα με το μεγαλύτερο ρυθμό πτώσης της O2Hb και της Hbdiff. Φαίνεται λοιπόν ότι τα άτομα που μπορούν να προμηθεύουν το μυϊκό κύτταρο με οξυγόνου με ταχύτερο ρυθμό μπορεί να έχουν μεγαλύτερο χρόνο αντοχής ίσως λόγω μεγαλύτερης συμμετοχής του οξυγόνου στις μεταβολικές διαδικασίες και μικρότερης οξέωσης του κυτταρικού περιβάλλοντος.