Σκοπός της μελέτης ήταν να συγκρίνει το συνολικό χρόνο άσκησης, το χρόνο άσκησης σε ποσοστά υψηλότερα από 80, 90 και 95% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO2max) και τη συγκέντρωση του γαλακτικού μεταξύ αντρών και γυναικών κατά την εκτέλεση αερόβιας διαλειμματικής άσκησης σε εργοποδήλατο με έμφαση στη δύναμη της μυϊκής συστολής. Το δείγμα αποτέλεσαν 6 φοιτητές (ηλικίας: 20 ± 1,5 χρόνων, ύψους: 182 ± 11 cm και βάρους: 80,5 ± 7,5 kg) και 6 φοιτήτριες (ηλικίας: 21 ± 0,6 χρόνων, ύψους: 170 ± 6 cm και βάρους: 67,1 ± 6,2 kg) του Τ.Ε.Φ.Α.Α. του Δ.Π.Θ. οι οποίοι εκτέλεσαν, έως την εξάντληση, ένα πρωτόκολλο αερόβιας διαλειμματικής άσκησης με ένταση στο 90% του φορτίου επίτευξης της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου και ταχύτητα ποδηλάτησης 60 περιστροφές το λεπτό. Η διάρκεια των επαναλήψεων και του διαλείμματος ήταν 2 λεπτά. Το διάλειμμα ήταν ενεργητικό και περιλάμβανε ποδήλατο στις 50 περιστροφές το λεπτό με φορτίο 1 kg. Στη διάρκεια του πρωτοκόλλου άσκησης μετρήθηκαν η κατανάλωση οξυγόνου και η συγκέντρωση του γαλακτικού στην κυκλοφορία του αίματος στο 6 λεπτό άσκησης και στην εξάντληση. Η ανάλυση των δεδομένων έδειξε ότι δεν υπήρξαν διαφορές (p>0,05) μεταξύ αντρών και γυναικών στο συνολικό χρόνο άσκησης, στη συνολική κατανάλωση οξυγόνου, στη συγκέντρωση του γαλακτικού στην κυκλοφορία και στο χρόνο άσκησης με κατανάλωση οξυγόνου υψηλότερη από το 80% και 90% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου. Στις γυναίκες, ωστόσο, ο χρόνος άσκησης με κατανάλωση οξυγόνου υψηλότερη από το 95% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου είχε την τάση να είναι υψηλότερος (p=0,07) συγκριτικά με τους άντρες. Τα παραπάνω δείχνουν ότι γενικά τα δύο φύλα παρουσιάζουν παρόμοιες ανταποκρίσεις κατά την εκτέλεση αερόβιας διαλειμματικής άσκησης σε εργοποδήλατο αν και οι γυναίκες μπορεί να προσεγγίζουν υψηλότερες τιμές κατανάλωσης οξυγόνου.