Στην παρούσα μελέτη εξετάστηκαν οι προσαρμογές που προκαλεί ένα βραχυπρόθεσμο πρόγραμμα αερόβιας διαλειμματικής άσκησης στο χρόνο αντοχής και στην οξυγόνωση του μυός κατά την εκτέλεση άσκησης υψηλής έντασης. Οκτώ αθλούμενοι (5 γυναίκες και 3 άντρες, ηλικίας 23,1 ± 5,5 χρόνων) εκτέλεσαν ένα πρόγραμμα προπόνησης διάρκειας τριών εβδομάδων, που περιλάμβανε συνολικά επτά προπονήσεις, και εκτελέστηκε με τη χρήση της διαλειμματικής μεθόδου. H ένταση της άσκησης ήταν στο 90% της μέγιστης αερόβιας ταχύτητας (ΜΑΤ), η διάρκεια των επαναλήψεων ήταν ίση με το 1/4 του χρόνου αντοχής στο 90% της ΜΑΤ και η διάρκεια του διαλείμματος ήταν ίση με τα 2/3 της διάρκειας των επαναλήψεων. Η κάθε προπόνηση εκτελέστηκε έως την επίτευξη δείκτη υποκειμενικής αντίληψης της κόπωσης 17. Πριν και μετά την εφαρμογή του προγράμματος οι ασκούμενοι εκτέλεσαν μια δοκιμασία που περιλάμβανε συνεχόμενο τρέξιμο στο 90% της ΜΑΤ έως την εξάντληση, κατά τη διάρκεια της οποίας μετρήθηκε η μεταβολή της δεοξυαιμοσφαιρίνης (HHb),της οξυαιμοσφαιρίνης (O2Hb) και της συνολικής αιμοσφαιρίνης (tHb) σε επίπεδο μυός με τη χρήση της τεχνικής της εγγύς υπέρθρυθρης φασματοσκοπίας. Η ΜΑΤ προσδιορίστηκε με την εκτέλεση δοκιμασίας προοδευτικά αυξανόμενης έντασης έως την εξάντληση στην αρχή και στο τέλος του παρεμβατικού προγράμματος. Κατά συνέπεια η σύγκριση έγινε με τη χρήση της ίδιας σχετικής έντασης. Η στατιστική ανάλυση με τη χρήση του t‐test για ζευγαρωτές παρατηρήσεις έδειξε αύξηση της ΜΑΤ (p< 0,05) μετά από το παρεμβατικό πρωτόκολλο και μείωση (p< 0,05) του χρόνου αντοχής στο 90% της ΜΑΤ. Η τμηματική ανάλυση της μεταβολής της HHb κατά τη διάρκεια τρεξίματος στο 90% της ΜΑΤ έδειξε ότι στη μέτρηση μετά από την προπόνηση, η χρονική διάρκεια ταχείας αύξησης της HHb μειώθηκε (p< 0,05) χωρίς να μεταβληθεί (p< 0,05) η συνολική αύξηση της κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας. Ωστόσο, δεν παρατηρήθηκε μεταβολή της O2Hb και της tHb. Συμπερασματικά, ένα βραχυπρόθεσμο διαλειμματικό πρόγραμμα επιφέρει αύξηση της μέγιστης αερόβιας ταχύτητας αλλά μείωση του χρόνου αντοχής στην ίδια σχετική ταχύτητα. Η αύξηση της απόλυτης ταχύτητας τρεξίματος αυξάνει και τις ανάγκες του μυός για οξυγόνο, με αποτέλεσμα την απελευθέρωση της ίδιας ποσότητας οξυγόνου σε μικρότερη χρονική περίοδο, ενώ η αιμάτωση και η διαθεσιμότητα οξυγόνου παραμένουν σταθερές. Αυτό πιθανά οδηγεί στη μείωση του χρόνου αντοχής σε αερόβια άσκηση υψηλής έντασης.