Σκοπός της εργασίας ήταν να εξεταστεί η επίδραση της διάρκειας του διαλείμματος μεταξύ των επαναλήψεων σε αερόβια διαλειμματική άσκηση στη συνολική κατανάλωση οξυγόνου, στο χρόνο άσκησης σε ποσοστά υψηλότερα από 80, 90 και 95% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO2max) και καρδιακής συχνότητας (HRmax), στη συγκέντρωση του γαλακτικού και στην υποκειμενική αντίληψη της κόπωσης (ΥΑΚ). Έντεκα άντρες (ηλικίας: 22,1±1 χρόνων) έτρεξαν τρεις φορές από 4 επαναλήψεις των 4 λεπτών στο 90% της μέγιστης αερόβιας ταχύτητας (ΜΑΤ) και διάλειμμα μεταξύ των επαναλήψεων στο 35% της ΜΑΤ, τη μια φορά με χρόνο διαλείμματος δύο λεπτά, τη δεύτερη τρία λεπτά και την τρίτη τέσσερα λεπτά. Κατά τη διάρκεια της άσκησης μετρήθηκαν η κατανάλωση οξυγόνου, η καρδιακή συχνότητα, η συγκέντρωση του γαλακτικού και η ΥΑΚ. Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές (p> 0,05) με τη μεταβολή του διαλείμματος στο χρόνο άσκησης με κατανάλωση οξυγόνου πάνω από 80, 90 και 95% της VO2max και στη συνολική κατανάλωση οξυγόνου. Αντίθετα, ο χρόνο άσκησης σε ποσοστό μεγαλύτερο του 90 και 80% της HRmax ήταν μεγαλύτερος (p< 0,05) με δύο και τρία λεπτά διάλειμμα, αντίστοιχα, συγκριτικά με τέσσερα λεπτά διάλειμμα. Η συγκέντρωση του γαλακτικού ήταν υψηλότερη (p=0,06) με δύο λεπτά διάλειμμα έναντι με τέσσερα λεπτά διάλειμμα και η ΥΑΚ ήταν υψηλότερη (p< 0,05) με δύο λεπτά διάλειμμα συγκριτικά με τρία και τέσσερα λεπτά διάλειμμα. Φαίνεται, ότι η διάρκεια του διαλείμματος μεταξύ των επαναλήψεων κατά την εκτέλεση αερόβιας διαλειμματικής άσκησης μακρού χρόνου δεν επηρεάζει τους παράγοντες εκείνους που χαρακτηρίζουν μία αερόβια προπόνηση ως αποτελεσματική όπως η συνολική κατανάλωση οξυγόνου αλλά και η άσκηση σε υψηλά ποσοστά αυτής.